yes, indeed.

2012-01-07T03:57:00.002+02:00

az önce çeviriye ara verip bejeweled oynarken (ara>çeviri dememe gerek yoktur herhalde) birden büyük bir aydınlanma yaşadım. orta hazırlıktayken, ilkokulda ingilizce öğrenmiş ya da hazırlıkta sınıfta kalmış çocuklardan oluşan bir sınıftaydım. (bilin bakalım hangi gruba dahildim?) sene başında bu topluluğa hazırlığı atlayıp orta birden başlayabilmeleri için bir sınav yapılmıştı ve ben sınavı geçmiştim ama halihazırda bücürcecik bir şey olduğumdan kendimden bir yaş büyüklerle yapamayacağıma karar vermiştik ailecek. ama bu durumda da haliyle aşırı sıkıldığımdan ve zaten her bi haltı gayet iyi bildiğimden, ingilizce öğretmeni derslerde resim yapmama filan izin veriyordu. sınıf arkadaşlarımdan bu duruma içerleyenler oluyordu tabii. neyse, demem şu ki, bugün çektiğim bütün bu konsantrasyon sıkıntısının, bilgisayarda yüz sekmenin aynı anda açık durmasının, tek başıma sıkılmadan film izlemeyi bırak, on dakikadan uzun bir videoyu full-screen izleyemeyişimin filan temel nedeni işte bu. ayrıca erken edinilen başarının sonucu ne oluyor biliyor musunuz? sermayeden yemek ve önsezilerin insanı yarı yolda bıraktığı anda gümlemek.

böyle işte, şimdilik psikanaliz yaptırmaya gücüm (param) yetmediğinden, oyun oynarken, tuvalette ya da tam uykuya dalmak üzereyken aklıma gelenlerle yetineceğim. zaten çocuk yapmaya niyetlendiğimde, emzirmeyle ilgili kaygılarımı bir masaya yatırmam gerekecek. ya da onu da doktora tezimin konusu yapar, aradan çıkarırım. bilmiyorum şimdilik.

2011-10-09T12:52:00.002+03:00

yeme içmeye birazcık meraklı biri olsam, sanırım daha az kilo sorunum olurdu. insan diyetteyken bile "şimdi şunu yedim, 45 dakika sonra biraz sunta yiycem, ondan sonra azıcık elma dişliycem," filan diye düşünüyor. ben bu sürekli yemek düşünme işinden biraz yoruluyorum. bilmiyorum, belki benim tembel yaradılışımdandır ama iki saatte hazırlanan bir öğünün on dakikada süpürülmesi bana haksızlık gibi geliyor. "gurmelik" ise apayrı bir mide bulantısı sebebi, "peynirler şöyle erimişti, kremalar böyle akıyordu," gibi cümleler gördüm mü üzerine kusasım var. dünyada bu kadar açlık varken muhabbetine girmiyorum ama o da var yani. bir diğer anlayamadığım şey de, günlük ihtiyacımız çok daha azken porsiyonların neden bu kadar büyüdüğü. neden doymuyoruz? fastfood denen şey işte benim gibi yemekle fazla oyalanmak istemeyen kişiler için icat edilmiş, fakat o da artık amacına hizmet etmenin çok dışında.
şöyle bir yuttuk mu vücudumuzun bütün ihtiyacını karşılayan haplar üretseler (ki bence ellerindeki teknoloji buna yetiyordur) yemin ederim haftasonu içmeleri gibi önemli okazyonlar dışında başka bir şey kullanmam.

2011-10-07T21:59:00.002+03:00

yabancı kaynaklı sözcüklerin türkçe karşılıklarını bulma çabasını çoğu zaman zorlama buluyorum ama ara sıra güzel şeyler de çıkabiliyor. mesela, özdenetim. yani nasıl diyor sizler, otokontrol. hah işte, bundan lazım bize. yani itiraf edeyim, kendi hayatımda bir irade kraliçesi sayılmam, ara sıra "tamam lan, bundan sonra şeker yemiycem," filan gibi ani çıkışlar yapıp bir haftaya kalmadan boyumun ölçüsünü aldığım çok oluyor. çok şükür henüz sigarayı bırakmaya girişmiş değilim. neyse, demeye çalıştığım, keşke polise, üst kurullara, kötüye kullanım bildir butonlarına filan fazla bel bağlamadan, vicdan denen şeyin sesini duyabilsek. böylece her gün derisi yüzülmüş fokların, yoğun bakımdaki yenidoğanların, sırtından bıçaklanmış kadınların görüntülerine maruz kalmasak. kimsenin pics or it didn't happen'cı olduğunu sanmıyorum. dünya üzerinde böyle şeylerin olduğuna, resmini görmeden inanmayacak kadar iyi niyetli insanlar hala mevcut değildir herhalde, di mi?

bilmem anlatabildim mi ki?

2011-10-04T22:42:00.002+03:00

allah en büyük kadın düşmanı bence. ayda bir kere insanı kadın olmaktan soğutup bir de fitne sokuyor, iyi çalışıyor yani. bu kadar devasa bir düşmanımız varken ne yapsak boşuna. başım ağrıyor.

(bence allah'ın varlığını yokluğunu tartışmaya pek gerek yok. allah varsa da ben kendisini hiç sevmiyorum. bu kadar.)

2011-09-30T22:53:00.002+03:00

oturma odasında sosis festivali devam etmekteyken, ben burda minik pembe bilgisayarımla takılıp tumblr bloglarını gezdim, kendiminkinin ayarlarlarıyla oynadım, sonra da bütün bunların doğal bir sonucu olarak tırnaklarımı maviye boyadım. (bu noktada ufak bir parantez açarak sheer dokudaki rujları ne kadar seviyorsam, benzer yapıdaki ojelerden o denli nefret ettiğimi belirtmeliyim.)

neyse. bu aralar hayat bana gayet güzel. yağmurmuş, sabah trafiğiymiş gibi dertlerim yok. insanın yatarak icra edebileceği bir mesleğinin olması gibisi yok zaten. (pun intended.) anneme sakın söylemeyin ama, üniversitelerde iş miş aramak gibi bir niyetim yok.

ha bir de, azmedip pilates'ti diyetti kasanlara bir diyeceğim yok da, kendiliğinden zayıf insanlara kılım arkadaşım. bahse girerim içerden benimle hemfikir beş kişi filan bulabilirim.

neyse ben gidiyorum. resistance mı ne oynayacakmışız.

farkında mısınız?

2011-09-29T13:06:00.002+03:00

tüm eski reklamcılar, hipster'lar filan işi gücü bırakıp kendilerini bebek doğurmaya, diy'a, şekilli kurabiyeler yapıp satmaya filan verdi. ben de mesela şunun gibi blog'ları takip ettikçe bir parça özenmiyor değilim, güzel bir yaşam tarzı valla. ama bu bebeler bir koşmaya, birbirlerinin saçlarını çekmeye başlasınlar da, hala bu kadar mutlu görünüyorlarsa ona göre vereceğim kararımı.

i've got my mojo back!

2011-09-23T15:22:00.004+03:00

size düşen tek şey benim için sevinmek sevgili sevenlerim.
bu aralar hayatı hep bir bilgisayar oyunu gibi algılıyorum. achievement'lar kazanılıyor, badge'ler unlock ediliyor filan. yaklaşan main quest'i de başarıyla atlattık mı, bundan sonrası hep bonus stage bize. ay ay ay.
buralar kalp hep <3

(yaparsam en şahanesini de ben yaparım, just so you know!)

içimdeki kusma hissi bambaşka.

2011-07-19T16:39:00.003+03:00

bugün post rekoru kırmak üzereyim farkındayım, fakat fena halde boş vaktim var ve bilgisayar başında oturmaktan başka seçeneğim yok. bu aralar seçeneklerim kısıtlı hep zaten. mesela devam edecek miyim? kurumsal hayatla ilgili öğrenmekte olduğum bir şey var ise, goygoydan kaçılamadığı. bundan keyif alamıyorsanız vay halinize. ha bir de herkes iyi polis. onlara kalsa bir sakıncası yok, ama işte... bir de bırak kavga etmeyi becermeyi, birine bir kez gıcık kaptınız mı yeniden yüzüne gülmeyi beceremeyenlerdenseniz pek şansınız yok gibi.
ama yani nasıl olacak bu işler hiç bilmiyorum. hem herkesin akarken kesesini doldurmaya baktığı dünyaya uyum sağlayamıyorum, hem de bir köye yerleşip kendi domatesimi salatalığımı yetiştirerek yaşama fikrine alışamıyorum. sanat sanat içindir fikri demode. internette gördüğünüz her şey yalan. kültür sanat gazeteciliği dediğimiz şey var ya, o da beleşçiliğin bir başka formu aslında.

en iyisi boncuktan kolye yapıp satmak.

rakenkok'tan neler öğrendim?

2011-07-19T11:29:00.003+03:00

1. bazı kızlar çok güzel. bunu yeni öğrenmedim gerçi. ama kızlara bakmayı oğlanlara bakmaktan daha çok seviyorum. spektaküler açıdan.
2. zayıf olsam yeter aslında. yemek yemeyi bırakmalıyım.
3. daha fazla dövme yaptırmam gerek.
4. günde 28 bardak kola içmek iyi bir şey değil.
5. hayatta kalma becerilerim yerinde. zor şartlar altında gayet uyumlu bir insanım.
6. athena candır.
7. bilmediğim bir yığın travis şarkısı var.
8. hiçbir şeyiniz olmasa da bir 20 faktör güneş kreminiz olsun.
9. festivalde işlerin yolunda gitmesini sağlayan, sürekli kıçımızı toplayan dayılardır, başka biri değil.

2011-07-19T10:15:00.002+03:00

bir konuda hiçbir şey bilmemek, o konuda yarım yamalak bir şeyler bilmekten iyidir sanırım. "mürekkep yalamışlık" nasıl bir beladır öyle. mesela faşistin mürekkep yalamışını gördün mü bucak bucak kaçacaksın. cahilinden fenadır o. çünkü cahil, nedenini niçinini fazla sorgulamadan, "keşke ölse hepsi" filan deyiverir ama duymazdan gelirsin gider. öbürü bir de belli bir temele oturtmaya çalışır barbarlığını. iyi de ama şöyle, hem bi kere, sonra da ben ırkçı oluyorum, faşist değilim ama, filan. ay neyse. zaten kürt sorunumuz yok, pkk sorunumuz var. zaten çerkezin de, lazın da sorunu var. ha ermeniymiş, yahudiymiş, rummuş filan bunlar umurumuzda bile değil. sorunları varsa gitsinler.

2011-07-13T15:41:00.002+03:00

ofiste klima var nasıl olsa. sabahın serinliğiynen çıkıp akşam serinliğiynen eve döndüm mü sorun yok. sonra da oturur bamyamı yerim. ekşili ekşili. mis.
o değil de buraya bir açık yüzme havuzu yapsalar süper yanılır lan. rüzgar da var, güneş baymaz. beyin yoğurt suyu ama neyse.

2011-03-29T15:02:00.002+03:00

ha bir de, özellikle de metabolizmamın bu yeni düzene ayak uydurmaya çalıştığı bu günlerde, şikayetçi olduğum bir konu daha var: okul tuvaletleri. pisliği, kalabalıklığı filan değil sorun, kendi banyomun konforunu hiçbir yerde bulamasam da öyle dışarıdaki tuvaletleri kullanamayan biri değilimdir. hatta hijyenik eksikliklere bile bir yere kadar tolerans gösterebilir, gözlerimi kapar vazifemi yaparım. fakat arkadaşım, SOĞUK. biz bu işi yaparken her durumda kıçımız açıkta oluyor. biraz daha özen gösterilemez mi? mesela japonya'da sekiz farklı konumdan su fışkırtan, ısıtmalı, parfüm sıkmalı klozetler varmış. ah şimdi japonya dedim de bir fena oldum. of ya. neyse.

başlayalı bir ay oldu olmadı, ama şimdiden ahkam kesmeler gırla.

2011-03-28T22:18:00.003+03:00

şeyi merak ediyorum, bu "of çok sıkıcı bir hayatım var" hissi hep devam ediyor mu, yoksa bir süre sonra durumu kanıksayıp bu sıkıcılığı içselleştiriyor mu insan? peki mesela bende telefonları "efendim hocam" diye açıp, kişisel mesajlarımı "iyi çalışmalar" diye bitirecekmişim gibi bir his oluyor, o geçiyor mu?

görünüşe göre sözleşmem bitene kadar kendi kendine çalışabilen disiplinli bir çevirmene dönüşeceğim.

hep uykum var ama ya.
iyi çalışmalar.

2011-03-28T16:26:00.002+03:00

bu sabahki gecikmemin sorumlusu bakanlar kurulu ve oldukça akıllı olsa da aklı türk zekasına yetişemeyen telefonumdur. yanı sıra sınav başı verdiğimiz kırkar teleler de yaz saati uygulamasının başlangıç gününe sınav koyan ösym planlama departmanının boğazına dizilsin diyorum. öte yandan zaten gecikmişken üzerime yayılan rahatlama hissinin hastasıyım. böyle de geniş bir insanımdır. it sucks to be my boss. bunu buraya mesai bitimine on dakika kala yazmam da apayrı bir başarı.
başka bir şeyler daha yazacaktım da otosansür uyguladım şimdi kendime.

kendimi rahat bırakmaya karar verdim.

2011-03-02T21:29:00.002+02:00

hiçbir şey düzelmek zorunda değil zira.

2011-02-27T17:54:00.003+02:00

babam yoksulluk yaşamış, ben yaşamadım. ilkokuldayken, babamın askeriyeden emekli olup sadece yazı yazarak para kazanmaya çalıştığı ilk yıllarda, annem de bir lisede rehber öğretmenlik yaparken birtakım zorluklar yaşamışız. bunların sözünün edildiğini, hatta zaman zaman yetişkinlerin muhabbetine dahil olma çabasıyla patavatsızlık ettiğimin farkına varmadan babamın kalbini kırdığımı, ve bu yüzden annemden azar işittiğimi hatırlıyorum. fakat gerçek anlamda fakirlik çekmediğimizden, aç ya da açıkta yaşamadığımızdan, o yaşta bir çocukken bu türden bir yokluk çok da ciddi bir yaralanmaya yol açmadı bende.

annemin çalıştığı vakfın ilkokulunda burslu olarak, zengin çocukları arasında okuyordum. sınıf arkadaşlarımın düğmelerine basınca farklı yerlerinden minik bölmeler açılan kalem kutuları, gameboy'ları ve yelelerini tara tara bitiremedikleri pony'leri vardı, benim yoktu. gerçi daha sonraları fark ettim ki, parasızlık çeken, bunu bir sorun eden ve parasızlığı dillerinden düşürmeyen birçokları, dönemin revaçta nesnelerini -oyuncak olsun, cep telefonu olsun- bulup buluşturup edinmek konusunda bir sıkıntı yaşamıyorlar. yani benim anladığım, parasızlıktan ziyade ailemin çocuk yetiştirme konusunda takındığı tavırdan ileri geliyordu bu nesnelerden mahrum kalışım. mesela lambada eteğim ya da ispanyol paçalı taytım da olmadı hiç, şimdi düşününce iyi ki de olmamış diyorum. ama şöyle bir şey hatırlıyorum, bir barbi evimin olmasını çok istiyordum. nihayet hadi gidelim de alalım bari dediklerinde, hakikaten çok pahalı olduğunu görmüştük. onun yerine kesemize uygun bir oturma odası takımına fit olmuş, öyle büyük bir burukluk filan da yaşamamıştım. hatta daha sonra annemle beraber o zamanlar yayınlanan "kendin yap" dergilerinden birinde gördüğümüz mukavvadan kitaplığı yapıp takımı biraz daha geliştirmiştik. o zamanlar ev düzmeye böylesi merak duyduğum halde bugünlerde bu taraklarda pek bezimin olmaması da ilginç bir durum tabii.

ilerleyen yıllarda annem kendi şirketini kurdu, babam da televizyona yazdığı senaryolardan iyi para kazanmaya başladı. gerçi yine de kendisinden belli bir şey satın almak için para istediğimizde, sanırım biraz da mühendis olmaktan kaynaklanan bir tavırla, "yapayım ben sana ondan," derdi. kimi zaman ciddi ciddi, kimi zaman şakayla. ortaokulda ödev olarak kurduğum elektrik devresini tamamen evdeki malzemelerden hazırlamıştım mesela.

ama işte, söylemeye çalıştığım asıl şey şu: genel olarak rahat bir hayat yaşadım. evden uzaklaşmamı gerektirecek bir huzursuzluk da söz konusu değildi ve bu yüzden sırf para kazanmak için yorucu ve benim için bir anlam ifade etmeyen işlerde çalışmak durumunda kalmadım. bu gurur duyulması gereken bir şey olmayabilir, durumun beni biraz geride bıraktığı ve olgunlaşmamı geciktirdiği, bunun da ailenin işine geldiği söylenebilir. açıkçası benim bundan pek bir şikayetim yoktu, ama ailenin sabır sınırları bir yere kadar. hoş, bunlardan bahsederken boş oturduğum da anlaşılmasın. fakat bugün hatırı sayılır miktarda basılı esere sahip olsam da, pek bir öz disipline sahip olmadığımdan ve şu anki çalışma düzenim pek de fazla para kazandırmadığından, birçoklarının gözüne işsiz olarak göründüğümü biliyor, bunu da çok yadırgamıyorum. netice itibariyle 29 yaşımda, hayatımın ilk maaşlı ve mesaili işine başlamak üzereyim. annemin ve başkalarının nasihat ettiği üzere başkalarıyla çalışmamın ve kabuğumu kırmamın gerekliliğini hala tam olarak kabul edebilmiş değilim. fakat deneyelim bakalım. belki de çok hoşuma gider. olmazsa da beceremediğimi ve bu hayat tarzının bana uygun olmadığını görmüş oluruz hep beraber. sizi bilmem ama hırssızlığımı kaybetmek, benim en büyük korkularımdan biridir.

bekletirken şundan ikram edeyim size:

2011-02-25T17:04:00.000+02:00

2011-02-25T17:01:00.001+02:00

bir önceki post'umu yazmamdan iki gün sonra, 2007 yılında buraya yerleştirdiğim bir hazavuzu eserinin twitter ve facebook'ta paylaşılması neticesinde benim mütevazi blog'um ziyaretçi akınına uğramakta. dur bari, biraz bir şeyler yazayım da gelenler bir şeyler görsün hiç olmazsa, misafire ayıp olmasın.

2011-02-22T23:04:00.002+02:00

az önce fark ettim ki erişim yasaklarından yırtmak için kullandığımız oynak dns ayarları yüzünden, bir gün burdur'dan, bir gün kocaeli'nden giriyorum internete. orda burda gezinip izimi belli etmemek için işime gelse de, sitemeter filan gibi uygulamaları önemli ölçüde işlevsiz kılıyor bu durum. yani kendi stalker'ımı stalk edemeyeceksem nerede bu işin eğlencesi? her neyse, eğer burayı günde sekiz kere ziyaret etmek gibi bir zevkiniz var ise, bunu gönül rahatlığıyla yapabilirsiniz yani, anlaşılmaz merak etmeyin.

going going gone.

2011-02-19T12:59:00.002+02:00

carrie gibi havaya bakıp, iç geçirip, "it's the end of an era," diyebilirim. derim. dedim ulan. yorgan gidecek, kavga bitecek mi, hep beraber göreceğiz ilerleyen günlerde.

and the question is, was i more alive
then than i am now?
i happily have to disagree;
i laugh more often now, i cry more often now,
i am more me.

2010-06-10T22:51:00.000+03:00

karanlık, artık hurda bir eşyadır ve en güzel yerinde durur evin.

adımız miskindir bizim, düşmanımız kindir bizim.

2010-03-16T16:01:00.001+02:00

bilmeyen ne bilsin bizi, bilenlere selam olsun.

2010-02-25T00:44:00.002+02:00

böyle sabaha kadar uyumayıp, gündüz vakti birkaç saat uyuyup güne devam edince, sonra arkadaşları eve rakı içmeye gelince filan, hangi gün içinde olduğu bilincini yitiyor insan. ama güzel, uykusuzluk kafasını seviyorum ben zaten. koskocaman bir evde iki kişi yaşamanın verdiği rahatlığı da seviyorum.

bir de isminiz anlamı çok net, cümle içinde kullanılabilecek bir sözcükse eğer, o zaman şarkı dinlerken algıda seçicilik yaşamak kaçınılmaz oluyor. hihih.

bir de yeni türkü'nün hastasıyım yahu.

i'd never wanna belong to a club that would have someone like me as a member.

2010-02-22T19:15:00.002+02:00

woody allen'ın hastasıyız, yukarıdaki cümle de motto'muz evet. ama yine de bir yerlere ait olduğumuzu hissedebilmek için canımızı veririz. neticede başlıktaki cümleyi de, bundan bir önceki cümleyi de bize kurduran sevgili ego kardeşimiz. hem zaten aşağılık kompleksi ile narsisizm'in aşağı yukarı aynı şey olduğunu bilmeyen yoktur sanırım. var mı? bilin o zaman.

bu sefer anlattıklarımı yeterince şifreli anlatamadım korkarım. olsun, demek ki şifresiz anlatmak istemişim. ayrıca çeviri yaparken "i'm afraid"leri "maalesef" olarak çevirmeye özen gösteriyorsam da, gündelik hayatta çeviri kokan cümleler kurmaya bayılıyorum, evet.

bu vesileyle buradaki örümcek ağlarını azıcık temizlemiş oldum sanırım. hem aslında mutluyum galiba ben yahu.

2009-09-18T03:18:00.001+03:00

blogger erişime kapandı diyorlar ama kapandı mı?

2009-08-25T01:10:00.001+03:00

internetin yarısına girip diğer yarısına girememek de bizim ülkemize has bir durum olsa gerek.

2009-07-09T15:11:00.001+03:00

kimsenin vicdan azabına özne ya da nesne olmak istemiyorum. ahlaksal çıkmazlarına da. heteroseksüel olmaya devam edeceksek hiç olmazsa hank moody gibi adamlar çoğalsın.

my favorite quote.

2009-05-17T23:27:00.001+03:00

"Only kings, presidents, editors, and people with tapeworms have the right to use the editorial 'we.'" — Mark Twain

bu aralar pek başka bir şey düşünemiyorum. yakın zamanda aranıza dönmeyi umuyorum. and i wish i was a person with tapeworms. öperim.

bizimki de blog mu yani.

2009-03-05T02:40:00.002+02:00

the lake room.
adam kardeş yaşıyor. sonra bir de yazıyor. bu adam bizim yaşımızda filan. bir yandan sevgilisinden ayrılıp annesinin evine geri taşınıyor, grandma shirley'sini hastanede ziyaret ediyor, sonra gelsin gossip girl'ler, peaches geldof'lar, paul auster'lar filan. hayat, beni neden yoruyorsun diye soruyor ve ardından adam'cağızıma şu şarkıyı gönderiyorum: henüz üç yaşında bir kardeşim var, seni ondan bile kıskanıyorum. kimya dawson'u bile geçtim. kıskanıyorum. kıskanıyorum.

ay kurtarın beni.

2009-02-24T18:51:00.002+02:00

nil karaibrahimgil yeni albüm yapmış. durmadan dinliyorum. bir de alper erinç'miş bu seferki aranjörü, nil olmuş mu size bir göksel.

"istediğin gibi değil de, buysam noolcak
ben alelade, sen nadide"

vazgeçtim bir süre daha kurtarmayın. gerekirse bir intervention yaparsınız daha ileride.

2009-02-23T03:21:00.002+02:00

kırmızı halı'yı izlerken o kadar sıkıldım ki, töreni izlemeden yatıyorum. ayrıca son birkaç seferdir buraya bir şeyler yazmaya niyetleniyor, bir ya da iki cümle sonunda vazgeçip siliyorum.
matthew broderick çok mutsuz görünüyordu sjp'nin yanında. brangelina desen bitmiş. en güzel elbise adayım da miley cyrus. of evet çok sıkıldım. iyi geceler bana.

cevap veriyorum.

2009-02-01T17:43:00.001+02:00

merkez betlik hakkında fazla bir şey bilmiyorum. 97 yılında 15 yaşındaydım.

2009-01-26T03:51:00.000+02:00

you don't have to be a scientist to do experiments on your own heart.

2008-11-06T11:26:00.002+02:00

obama obama dedin
başımın etini yedin
al sana bir obama
ömrün boyunca hatırla

bu şiirimi status'leriyle seçim kampanyasında aktif biçimde yer almış sevgili facebook arkadaşlarıma hediye ediyorum. umarım kendisinin getirdiği değişim yalnızca seçilmiş olmasıyla sınırlı kalmaz.

iran'a gittim geldim. bu arada blogger'ı kapatıp açmışlar. ne acayip. bir sabah uyanıyorsunuz, yıllardır yazıp biriktirdiğiniz yazılara erişiminizin mahkeme kararıyla engellendiğini söylüyor birileri. hayatta böyle şeyler oluyor.

hayatta başka şeyler de olabiliyor. devrim muhafızları'ndan biri 14 yaşındaki kızınızla evlenmek istediği haberini gönderiyor. bir gün içinde arkanıza bile bakmadan bütün ailenizle birlikte ülkenizi terk ediyorsunuz. kalsanız başınıza ne geleceğini kimse bilmiyor çünkü. evet.

2008-09-29T02:25:00.001+03:00

annem paul newman'ı çok severmiş.

he had it coming.

2008-09-18T15:28:00.001+03:00

i loved alvin lipschitz
more than i can possibly say.
he was a real artistic guy...
sensitive... a painter.
but he was troubled.
he was always trying
to find himself.
he'd go out every night
looking for himself
and on the way
he found ruth,
gladys,
rosemary and irving.
i guess you can say we broke
up because or artistic differences.
he saw himself as alive
and i saw him dead!

youtube için, buradan.

Everything

2008-08-23T20:36:00.000+03:00

Everything

bir sorum olacak.

2008-08-21T12:50:00.001+03:00

hiçbir şey vardan yok olmaz, yoktan var olmaz ise, söyler misiniz bana, bunca sümük nereden geliyor?

2008-08-20T22:49:00.002+03:00

şimdi aşağı yukarı bütün blog sahipleri bloglarına kim nerden girmiş nerden çıkmış biliyor. evet, bunu takip edecek yazılımlar mevcut. yani ey bu satırların okuyanı, saat kaçta hangi i.p. numarasından girdiğini biliyorum.

bu atraksiyonun en eğlenceli özelliklerinden biri de, hangi arama sözcükleriyle buralara düşüldüğünün görülebilmesi. ayrıca bunların ifşa edilmesi de pek sık rastlanan bir blog geleneği. ne var ki benim sevgili blocuğuma (ay ne şeker!!) genelde en fazla "yapboz" ya da "yap boz" hadi o da olmadı diyelim "yap-boz" diye aratıp geliyordu insanlar. ama artık ben de bir blog yazısına konu olacak kadar malzeme sahibiyim. buyrunuz benimkiler:

kendini beğenmiş yazılar (eh işte, bazıları.)
kilo vermiyorum (ben de vermiyorum evet.)
şişman kadın amı (yuh.)
koç burcu kadını (bu benim.)
gerekli şeyler blospot (aradığı ben değildim korkarım.)
çıldıracak gibi olmak (bazen olur herkese. mesela bizim alt katta tadilat var. ama yani evde duvar kalmadı muhtemelen o derece. bir yandan da deli gibi iş yetiştirmem gerek. işte o zamanki ruh halimize çıldıracak gibi olmak diyoruz.)
duvarların dili istanbul (bu hakikaten beni arayan tek kişi olabilir. ama ondan bile emin değilim.)
israille aramızdaki saat farkı (bu noktada faydalı olabilmiş olduğum için gururluyum. saat farkı yok.)
ümit besen i love you (me too.)
indeed ne demek? (bu arkadaş aynı soruyla bir daha girerse diye söylüyorum: gerçekten demek.)
don't tell me ne demek (buna yanıt vermiyorum, zaten soru işareti de yok.)
pırasayı amına soktu (ben de bi google'lıycam sanırım bunu. merak ettim cidden ne çıkacak diye.)
you haha (you haha!)

2008-08-16T18:22:00.002+03:00

engin yaşam tecrübelerime dayanarak şunu söyleyebilirim: hayatta mutluluğun sırrı richard fish gibi biri olmakta gizli. insanın yegane motivasyonu "piles of money" olmalı. geri kalan her şey içinse, bygones.

süper antropolojik gönderi.

2008-08-08T10:13:00.002+03:00

hani bir çılgınlık eder vururum seni adlı eserde çılgınlık'ın ç'sini karadenizliler gibi telaffuz ediyor ya adanalı ümit abimiz, acaba diyorum, karadenizlilerin silaha olan tutkusuna inceden bir gönderme yapılıyor olabilir mi burada?

2008-06-27T14:48:00.002+03:00

şimdi. bir şeyler olacak gibi. girişebilirsem eğer. fikirler üşüştü. bunun üzerine ben dün gece ne yaptım. evde yaşayan diğer iki kadının da çıkarına olan bir şey yaptım. ayakkabı dolabını indirdim. böylece çizmelerimiz en üstteki iki rafta kışı beklerken sandaletlerimiz göz hizasındaki raflarda dizi dizi dizilerek emrimizi bekler hale geldiler. then i made myself fall asleep while watching nip/tuck. nasıl olsa bugün evdeyim diye.

sonra bugün, babamın en son 19 ekim 2005 günü kullanılmış bilgisayarını indirdim odama. ve açtım. ve baktım. duygu çok iğrenç bir insan, gitsin artık bu evden, istemiyorum, filan yazmamış tabii ama bir sürü şey var okuyacak. ilham alacak. ama ben ne yaptım. bilgisayarı kapadım. fare düzgün çalışmıyor çünkü. zor oluyor dosyaları açması. sonra bakarım.

2008-06-14T16:42:00.000+03:00

This is our "Music from A Bachelors Den" - the sound of loneliness turned up to ten. A horror soundtrack from a stagnant water-bed & it sounds just like this. This is the sound of someone losing the plot - making out that they're okay when they're not. You're gonna like it, but not a lot & the chorus goes like this: Oh Baby, here comes the fear again. The end is near again. A monkey's built a house on your back. You can't get anyone to come in the sack & here comes another panic attack. Oh here we go again. So now you know the words to our song, pretty soon you'll all be singing along. When you're sad, when you're lonely & it all turns out wrong. When you've got the fear. & when you're no longer searching for beauty or love - just some kind of life with the edges taken off. When you can't even define what it is that you are frightened of this song will be here. Oh Baby, here comes the fear again. The end is near again. If you ever get that chimp off your back. If you ever find the thing that you lack but you know you're only having a laugh & here we go again. Until the end.

tell me what you don't like about yourself.

2008-05-25T23:05:00.003+03:00

şimdi, öncelikle kollarımdan hiç memnun değilim doktor. beni olduğumdan şişman gösteriyor. göbekli bir insan olmaktan da bezdim. alnımın orta yerinde, kahkül kestirmeme engel olan ters dönmüş saç tutamından da şikayetçiyim. anneannem burnumu beğenmiyormuş. sol memem de azıcık yukarıya kaldırılabilir.

bir türlü çalışamayan bir insan olmaktan bıktım ayrıca. regresyon mudur nedir. bir yıldır ağlıyorum, aman da bıktım öğrenci olmaktan, bitsin artık, çok sıkıldım diye diye. tez yazmak yerine sosyal bilimler enstitüsüne dilekçe yazdım. ocak sonuna erteledim yine ne varsa.

ben bunları televizyonda izliyordum ara ara. ama fazla takip etmiyordum. meğer hala devam ediyormuş, beşinci sezon bitmiş en son. ben ilk sezonu yeni bitirdim. diğerleri de çorap söküğü gibi gelecek gibi görünüyor. ve sean mc namara, hastayım sana.

2008-05-18T01:33:00.002+03:00

youtube geri gelmediği sürece burada birtakım beyaz boşluklar olmaya devam edecek korkarım. tabii yurtdışı takipçilerimi ırgalamıyor bu durum. buradan öpüyorum onları da.

2008-05-11T22:53:00.002+03:00

tesadüfen erken yattığım bir gece keleğe uğrama ihtimalim her daim mevcut. ama kendi adıma hiçbir zaman kimseye kalkıp kek yapmamış olmakla övünebilirim. büyük konuşmak gibi olmasın ama, yapmam da. kimsenin kalbine midesinden gidemem. daha güzel yollar var.

if i needed someone.

2008-04-29T12:14:00.002+03:00

bana last.fm hatırlattı. ben de paylaşayım dedim. kısaca telefon numaranızı bırakın, biz sizi ararız diyor şarkıda. pek hoş.

2008-04-26T14:07:00.001+03:00

aa bir de, polarcığıma katılıyorum. colin farrell'in penisi. ama bir zahmet arayın bulun. üç dakika bile sürmüyor.

2008-04-26T13:59:00.002+03:00

doğru dürüst uyuyamayınca yemek düzenim de altüst oluyor. ama tabii midem bundan pek hoşnut olmuyor. mesela kocaman bir kase dondurma yiyip ardından uyuyakalınca, uyandığımda midemde oluşan his, rakı içtikten sonra uyuyakalmışım da, ondan sonra uyanmışım gibi oluyor. daha fenası artık, bu his, uyusam uyansam, gün ortasında ya da gece yarısında, sürekli benimle. ama bana rakı içtikten sonra midenizde böyle bir his oluşmadığını söylemeyin. lütfen.

virgüllerimden de anlayabileceğiniz üzere, evet, çeviri yapıyorum bu aralar.

2008-04-03T19:44:00.001+03:00

herkesin bilmesi gereken bir gerçek var. dünya kimsenin etrafında dönmüyor.

haha.

2008-03-13T13:21:00.002+02:00

FAKE FRIENDS: Never ask for food.
REAL FRIENDS: Are the reason you have no food.
FAKE FRIENDS: Bail you out of jail and tell you what you did was wrong.
REAL FRIENDS: Would sit next to you sayin "Damn we fucked up.but that shit was fun!"
FAKE FRIENDS: Borrow your stuff for a few days then give it back.
REAL FRIENDS: Keep your shit so long they forget its yours.
FAKE FRIENDS: Know a few things about you.
REAL FRIENDS: Could write a book about you with direct quotes from you.
FAKE FRIENDS: Are for a while.
REAL FRIENDS: Are for life.
FAKE FRIENDS: Will take your drink away when they think you've had enough.
REAL FRIENDS: Will look at you stumbling all over the place and say "Bitch drink the rest of that you know we don't waste."
FAKE FRIENDS: Will talk shit to the person who talks shit about you.
REAL FRIENDS: Will knock them the FUCK out.

evet.

2008-02-15T16:42:00.001+02:00

2008-02-15T15:56:00.002+02:00

yine her şeyi yapabileceğime dair bir his geldi üzerime. çok çalışabilirim, çok para kazanabilirim, çok alışveriş yapabilirim. new york'a bile gidebilirim.

beyin gücümle yeterince istersem adam green'i istanbul'a konsere getirebilirim. birer hamburger yiyebiliriz beraber.

yakında geçecektir. müsterih olunuz.

2008-01-19T14:02:00.000+02:00

-ben çok yalnızım ya, niyeyse ki.
-artık,ben artık acı bile çekmiyorum yalnızlıktan dolayı. acı çeken yerlerim nasır tuttu kaan.
-nasıl yani?
-baya.
-biraz açar mısın?
-sanmıyorum. sanmıyorum.

nasırlarımla barışık olmak istemiyorum. nasırlarımı yumuşatıp yumuşatıp sonra aynı noktadan yara açanlarla da barışık olmak istemiyorum.

nedir peki, onu söylesen?

2007-12-15T21:48:00.000+02:00

hey, dün gece rüyamda seni gördüm.
ben kördüm, sen de bir pipo.
pipoyu içen bir kadın gördüm
ama kördüm.
bu mu libido?
dün gece rüyamda seni gördüm.
ben kördüm, sen de bir pipo.
ama sonra bir yazı gördüm.
freud demiş ki:
bazen pipo, sadece pipo.

the quiz

2007-12-01T22:59:00.000+02:00

şarkı sözlerinde hayatın anlamını arayanlardanım, evet.

2007-10-06T13:49:00.000+03:00

aydınlık bir cumartesi gününde, tüller çamaşır makinesinde yıkanırken (belki de aydınlık hissinin sebebi budur) ve kendini çalışmaya başlamaya ikna etmeye çabalarken, insanın kendisini morrissey'e vermesi pek hayra alamet olmasa gerektir. bu arada, morrissey'e "morisiii" demek yasaklanmalı. her zaman demokrat bir insan olmak zorunda değilim.

b vitamini istiyorum. b vitamini gelecek dertler bitecek zannediyorum.

otur adam sandler dinle mis gibi halbuki değil mi. işin gücün mü yok?

2007-09-20T23:22:00.000+03:00

bir bilgisayar programının kendine ait bir müzik zevki olabilir mi? iTunes isimli arkadaşı ne zaman shuffle konumuna getirsem ısrarla aynı parçaları çalıyor. hayır ben de seviyorum balkan müziklerini elbette, aksi takdirde mp3 arşivimde ne işi olurdu, ama programın bu davranışına akıl sır erdiremiyorum. zaman zaman patrick wolf ve boikot dinlemekten hoşlanıyor bir de.

şimdi izninizle, bir karaoke organizasyonunda söylemek istediğim şarkıların listesini yapacağım. buradan yetkililere duyurulur.

suede - can't get enough
velvet underground - walk on the wild side
adam green - hard to be a girl
lily allen - littlest things (hiçbir mesaj kaygısı yok, yalnızca "ay kant şeayk döös memoriiiz" demek istiyorum ingiliz ingiliz.)
green day - dominated love slave (hmm, bunu mümkünse daha samimi bir arkadaş grubu içerisinde söyleyeyim, aksi takdirde başım ciddi belaya girebilir.)
ümit besen - ıslak mendil (bunu yaptım daha önce, evet.)
fiona apple - paper bag
the ditty bops - angel with an attitude
the beatles - lucy in the sky with diamonds
pulp - live bed show
barry manilow - copacabana

şimdilik aklıma gelenler bunlar. zaten tüm bunları repertuarında bulunduran bir mekan bulmak da kolay olmayacaktır muhtemelen. sevgilerimle.

kedi milleti.

2007-08-23T00:10:00.000+03:00

konfor mühendisleri.

duvarların dili.

2007-08-04T15:42:00.000+03:00

Duvarların boş kalması memnuniyet verici bir durum değildir aslında. Evimiz duvarlarında posterler, fotoğraflar, tablolar asılı olduğu ölçüde kişiselleşir. Eve “yaşanmışlık” kazandırmanın bir yoludur bu.

Evin dışı için de aynı şey geçerli değil midir peki? Sokaklardaki duvarlar, boyalı ve tertemizken mi; yoksa afişler, resimler, karalamalar ve yazılarla donatılmışken mi daha fazla ipucu verirler bulundukları yerde sürmekte olan yaşam hakkında? İpucu vermenin ötesinde, güzel görünme, yaşama renk katma ihtimalleri yok mudur o yazılı çizili duvarların? İnsan neden duvara yazı yazar, başka birisi buna neden izin vermek istemez?

(...)

Küçük çocukların boya kalemlerini resim defteri yerine duvar üzerinde kullanmayı tercih etmeleri ve ailelerin buna verdikleri tepkiler benzetilebilir belki bu duruma. İzin vermek ya da vermemek gibi iki tercih söz konusudur: ya yaşadığınız evi çocuklarınızla paylaştığınızı sonuna kadar kabullenip onlara sonsuz ifade hakkı tanıyacaksınızdır, ya da evde kuralları birinin koyduğunu ve bu kurallara göre istedikleri her şeyi yapmalarının mümkün olmadığını onlara kabul ettireceksinizdir. Kabul ederlerse ederler, etmezlerse etmezler. Kabul etmiş gibi görünüp sizin fark etmediğiniz gizli saklı köşelerde işlerine devam ediyor olmaları ise kuvvetle muhtemeldir.

"gündelik hayat sosyolojisi" dersi için yazdığım graffiti yazısından alındı yukarıdaki satırlar. bir duyurum var. üniversiteyi bitirme projem için pendik'te çalışırken başladığım blog'umu, kapsamı daha geniş bir şey haline getirmeye karar verdim. elbette ki internet üzerindeki bir dolu emsalinden çok büyük bir farkı yok. ama işte benim gözümün gördükleri bunlar. şu anda yapım aşamasında. ama yine de, buyrunuz.

2007-08-03T00:09:00.000+03:00

alamet kıyamet. bir de böyle deneyelim bakalım. gelişine göre.

kendini beğenmiş gönderi.

2007-07-31T19:26:00.000+03:00

sosyal hayat bağlamında bir kediye benziyorum, evet. insanların yakınında olmaktan hoşlanıyorum, orası kesin. zaman zaman son derece sokulgan olabilsem de, her zaman çok fazla içli dışlı olmayı sevmiyorum kendileriyle. gereksiz samimiyete gelemem. ama o kadar sevimliyim ki, olur da beni sevmeyecek biri olursa, ben onu hiç sevmem. benden ürken, kaçan olursa, işte o benim merakımı cezbeder. nedenini öğrenmeden rahat edemem.

2007-07-28T13:44:00.000+03:00

gecikti biraz, biliyorum.
ama olsun.
teşhirci değil travestiyiz.

2007-07-23T22:18:00.000+03:00

büyük bir azim sonucunda midemin eline vermiş bulunuyorum. midemi elime almış da olabilirim elbette. kendimi tebrik ediyorum. çok mu küfürlü konuşuyorum son zamanlarda? bundan rahatsız olan takipçilerim varsa özür diliyorum kendilerinden, bu bir dönemdir herhalde, geçecektir.

iş aramaya başlamak. işte bütün mesele bu. hem şimdi tez üzerine çalışmaya başlamam gerekiyor ya, daha uygun bir zaman olamaz.

2007-07-22T10:11:00.000+03:00

verdik oyumuzu ufuk hocamıza, geldik. ah bu arada, seçim yasakları nedeniyle bu konuda konuşma iznim olmayabilir tabii. saat sabahın onu çeyrek geçesi, yani aslında hala yataktan çıkma saati değil. böylelikle bir dolu şey sığdırılabilir güne. ya da yatıp biraz daha uyunabilir. hangisini yapacağımı zaman gösterecek artık.

şimdi fark ettim de, zamanında bu şarkıyı beraber söylediğim arkadaşlarımdan biriyle buluşacağım ben bugün. insan algısı ilginç biçimlerde çalışıyor. bilinçdışımızı sevelim.

(klipteki konserde ben de vardım.)

2007-07-21T17:16:00.000+03:00

evet amına koyyim. ben dünyanın en mutlu, en neşeli, en güçlü, en kendine yetebilen, en metanetli kadınıyım. öyleyim. öyle olmamın kimilerine niye bu kadar imkansız geldiğini de anlamıyorum.

hayır mutsuz olsam, bunun yüzüme vurulmasının bana ne faydası olacak, onu da anlıyor değilim. meselelerle başa çıkarken kendime ait yöntemler kullanıyor olamaz mıyım? muhabbetin dışında kalmayı kendim tercih ediyor olamaz mıyım? yüksek sesle konuşmak istemiyor olamaz mıyım? hakikaten gülümsüyor olamaz mıyım?

tek istediğim kendileriyle hoşça vakit geçirmek olan insanların tavsiyelerini dinlemek istemiyorum ben. benim için çoğu zaman, bir kucaklama, bin nasihatten yeğdir.

ondan sonra dinlerim tabii nil karaibrahimgil sabahtan akşama.

yüzümüzü asacak, halimizi soracak, falımıza bakacaklar.
şarkımızı çalacak, yanımızda kalacak, içimize doğacaklar.
uçuyoruz ne güzel kamikaze, önümüze çıkacaklar.

barenaked ladies... are men.

2007-07-17T19:52:00.001+03:00

yeni albümleri var, biliyorum. ama ben bu şarkıyı çok seviyorum. if i had a million dollars, i'd be rich. yes.

insanoğlu kuş misali.

2007-07-16T22:37:00.000+03:00

ben bu sabah kudüs'teydim. tel aviv'e giden yolda sekiz araba birbirine girmiş, trafik kilitlenmişti. öğlen free shop'ta annem viski alırken ben golden virginia'lara bakıp iç geçirdim. öğleden sonra duşumu aldım. akşamüstü trip'te biramı yudumluyordum.

ah bir de, tuvaletlerinde taharet musluğu olmayan medeniyete ben medeniyet demem arkadaşım.

jerusalem.

2007-07-15T16:43:00.000+03:00

kutsal topraklara yaptığımız ziyaret dini duygularımı canlandırmak bir yana dursun, din denilen kavramdan ne kadar uzakta durursam o kadar iyi olacağına kendimi bir kez daha ikna etmeme sebep oldu. (cümle olmadı, ama siz anladınız varsayıyorum.) el aksa'nın girişinde görevliler giysilerimizi beğenmedi, ki hazırlıklı gelmiş, yanımızda kendi başörtümüzü bile getirmiştik, pantolon üstüne giymemiz için uzun etekler verdiler. bir tanesi bir de etek üstüne çarşaf giydirmeye kalkıştı bana. itiraz edince "aren't you muslims" deyip bik bik etmeye başladılar. hadi len deyip yürüdük. mescidin içinden hatırladığım tek şey dayanılmaz ayak kokusu. kadınlar yanıma gelip tişörtümle başörtüm arasında kalan açıklığı, yürümekte zorluk çektiğim için kaldırdığım eteklerin altından görünen ayak bileklerimi filan kapatmaya çalıştılar. hayatta kendimi bu kadar rahatsız hissettiğim anlar azdır.

kendimi herhangi bir gruba bağlamak istemiyorum. prensipleri olan bir insan olmak istemiyorum. ama bu cümle bile, kendi içinde bir prensip bildiriyor. alın size mis gibi paradoks. "asla kavun yemem" derken bile bir tedirginlik duyuyorum. kurallar bu kadar sıkı olmamalı. arada kavun da yenebilir belki. ama şiddetin her türlüsüne karşıyım yürekten.

ama burası güzel bir şehir. dün film festivalinde iki gösterime katıldık. biri kısa animasyonlar toplu gösterimi, diğeri ise iç burkucu bir rus filmiydi. sinematek binası muhteşem güzellikte. ne yazık ki oraya giderken fotoğraf makinemi yanıma almayı unutmuşum. hala bunun acısını çekiyorum.

ne diyordum, evet, şehirsever bir kimseyim ben. kudüs'e gelmeden önceki günlerde kaldığımız şehir dışı kasabalarda bir noktadan sonra patlama noktasında sıkıldım. burada ise çok daha iyi hissetim kendimi. ne var ki, günlerdir iletişim kurmakta olduğum insanların en genci benden 15 yaş büyük. yaşıtlarımı özledim.

yarın sabah dönüş yolculuğu. bu kadar yeter. daha fazlası sıkar. gözlerimi kapatıp, topuklarımı birbirine vurarak tekrarlıyorum: there's no place like home, there's no place like home, there's no place like home.

baker.

2007-07-12T23:05:00.000+03:00

bir araya getiremeyeceğim birtakım cümleler kurmak üzereyim.
dün bir kalp masajından bahsediliyordu. çapa'da yatıyormuş. bu gece tekrar mail kutuma döndüğümde "ulus" ve "cenaze" sözcüklerinin yoğunluğundan gözlerim karardı. zaten başım ağrıyordu.

kendisiyle çok yoğun bir ilişkimiz olmadı aslında. bir dönem öğrencisi oldum yalnızca. hakkında kurduğum en son cümle ise "zor bir insan" oldu. kuramadığım iletişimin vicdan azabıydı belki.

ölüm sadece ölüleri ilgilendiren bir şeydir. öyle midir? bu konuyla ilgili meselemi henüz halledebilmiş değilim.

ben de üzgünüm.

"gerçek yalan, her şey sensin."

gidiyorum.

2007-07-07T13:46:00.001+03:00

gidiyorum dediysem de topu topu bir hafta filan olmayacağım buralarda. hala valiz yerleştirmeye başlamadım. nasıl hazırlayamadığımın detaylarını kullanma kılavuzu'nda okuyabilirsiniz. burada ise çeşitli mercilerden maruz kaldığım ama bilgisizliğim dolayısıyla yanıtlayamadığım kimi meselelere değinmeyi planlıyorum şimdi:

tel aviv bizim için yalnızca havaalanının olduğu yermiş. biz iki gün hayfa adlı deniz kıyısı şehrinde, üç gün annemin eğitimlerinin gerçekleşeceği kibbutz'da, geri kalan günlerde ise kudüs'te olacakmışız.
aynı meridyen üzerinde olduğumuzdan israil'le aramızda saat farkı yokmuş.
uçak yolcuğu topu topu bir - bir buçuk saat filan sürüyormuş.
konsolosluğa bizzat telefon açıp sorduğum ve gerekmediğini öğrendiğim halde halen seyahat sigortası yaptırmadığım için ülkeye kabul edilmemekten korkuyorum.
bilgisayarımı yanımda götürmeye karar verdim. ancak internet erişimimin olup olmayacağı halen bir muamma konusu.
fırsat bulursam bir israilliyi dövme ve bir israilliyi öpme siparişi aldım iki ayrı kişiden. önce öpüp sonra tokatlamak şeklinde bir film sahnesi çevirebilirim.
temel hediyelik alışverişimi havaalanında gerçekleştirmeyi planlıyorum.
işim çok. bana iyi yolculuklar.

bir çeşit nostalji.

2007-07-04T01:19:00.000+03:00

şu sıralar bir müzik dinleyicisi olarak indie'ci bir tavır içindeysem de, bu konuda ailemden aldığım terbiye, kimi başka çeşitlerden de uzak durmamamı sağlıyor.

yeni türkü'yü uzun zamandır dinlemiyordum. bu gece o uzun zamanın acısını çıkarırcasına dinliyorum. arabayla çıktığımız aile yolculuklarımızın eşlik müzikleri arasında kendilerinin de albümleri bulunurdu bol miktarda.

çok seviyormuşum meğer. ve evet, babamı çok özlüyorum zaman zaman.

let bygones be bygones.

2007-07-02T00:04:00.001+03:00

ben buraya gitmek istiyorum.

allah canınızı almasın.

2007-07-01T00:45:00.000+03:00

2007-06-30T22:27:00.000+03:00

tuhaf bir çalışma alışkanlığım var. daha doğrusu en verimli çalışmalarımı hayatımın en sıkıntılı zamanlarında gerçekleştirebiliyorum. komik biçimde en rahatlamış, gevşemiş anlarımda depresyon belirtileri gösteriyorum. canım hiçbir şey yapmak istemiyor. böyle olunca da işe koyulabilmek için kendi sıkıntımı kendim yaratmak zorunda kalıyorum. işleri son ana bırakıyorum.

bir yandan ömrümden ömür götürse de, bu taktiğin bende işe yaradığı kesin. önemli kısmını akşamdan kalma vaziyette son gece hazırladığı ödevden alınması mümkün olan en yüksek notu almış birinin şımarıklığıyla yazıyorum bu satırları. bu zaferin verdiği gazla yapıp yapmamak konusunda kararsız olduğum ödevi de yapmaya karar verdim. zaten bundan alınabilecek en düşük notu alsam bile ortalamama fazla bir zeval gelmeyecek an itibariyle.

ama hemen başlayamam şimdi. önce biraz televizyon. hem buraya bunları da yazmam gerekti. yarın akşam çekeceğim acılar için şimdiden özür diliyorum kendimden.

not: budalacığım, akademik hayatının benim sorumluluğumda olan kısmını da kurtarmış oluyorum bu durumda. heheh.

2007-06-21T17:01:00.000+03:00

annemin bir babaannesi vardı. (kendi babaannemi hiç görmedim.) ben 15-16 yaşlarına gelene kadar da hayattaydı. zaman zaman kendisine bakıcılık etmem gerekirdi son zamanlarında. "karnım aç ama canım hiçbir şey yemek istemiyor," deyip dururdu. anlam veremezdim. şu anda kendisini daha iyi anlıyorum sanırım.

procrastination.

2007-06-20T11:59:00.000+03:00

an itibariyle postkolonyal çeviri teorisi ve bu bağlamda cyrano de bergerac'ın türkçe çevirisinin cumhuriyet dönemi türkiye'sinin nasıl da bir metaforu haline gelmiş olduğu üzerine bir yazı kaleme alıyor olmam gerekli. ama görüldüğü gibi henüz konumu bile doğru dürüst tarif edemiyorum. onun yerine yanda görmüş olduğunuz -gerekli gereksiz- banner'ları yapıştırdım blog'uma. gerçi eğlenmedim değil yaparken. eğlendim.

ayacıklarım.

2007-06-14T23:37:00.000+03:00

çok sevdiğim ayakkabılarım bana kazık atıyor.
her biri başka yerden vuruyor.

2007-06-06T01:07:00.001+03:00

ben sarhoşken herkes sarhoşmuş gibi oluyor ya, en çok onu seviyorum.
bu cümleyi yazmak da on dakikamı filan aldı. ama yazdım.

2007-06-04T21:49:00.000+03:00

ikisinin de hastasıyım.

kızgın taşların üstündeki su damlaları -ya da öyle bir şeyler

2007-05-27T23:27:00.000+03:00

hiçbir zaman öyle sinemayla yatıp kalkan biri olmadım, sinemanın özel ilgi alanlarımdan biri olduğum bile söylenemez. (currently i'm more of a tv person actually. zaten bunun dilime neler yaptığını gözlemlemektesiniz gayet.) sadece zaman zaman güzel filmler izlemekten hoşlanan, bu filmlerin bir kısmından da fazlasıyla etkilenen biriyim. ancak yakın geçmişte bir hafta filan gibi bir sürede okul arşivindeki françois ozon filmlerini yalayıp yuttuğum bir dönem oldu. bu da o filmlerden birinden fantastik bumbastik bir sahne işte.

en solda görmekte olduğunuz taş abla, ozon'un pek sevdiği oyunculardan ludivine sagnier olmakta. kendisi karnındaki ameliyat iziyle de birlikte, içimi bir fena yapıyor benim. bir de fransız aksanlı ingilizcesi var tabii. öhö öhöm. neyse, ben gidip biraz sex and the city seyredeyim. o da yetmezse biraz johnny depp fotoğraflarına bakarım internette.

2007-05-27T23:25:00.000+03:00

az sonra yayınlayacağım şey için (yani sizin az önce izlemiş olduğunuz şey için) arama yaparken buldum bunu. "one thing lead to another" olayı. bulmuş olduğuma da sevindim.

aman aman.

2007-05-23T19:16:00.000+03:00

iki yüz sayfalık tez yazım kılavuzu da ne oluyor. kendisi kaç sayfalık olacak ki bunun?
burada.

2007-05-23T05:20:00.000+03:00

bu ne sıcak yahu. sıcak değil de, başka bir şey. nem.
pencere açık uyumaya hoşgeldim.

2007-05-19T04:40:00.000+03:00

"and who by fire,
who by water,
who in the sunshine,
who in the night time,
who by high ordeal,
who by common trial,
who in your merry merry month of may,
who by very slow decay
and who shall i say is calling?

and who in her lonely slip,
who by barbiturate,
who in these realms of love,
who by something blunt,
and who by avalanche,
who by powder,
who for his greed,
who for his hunger,
and who shall i say is calling?

and who by brave assent,
who by accident,
who in solitude,
who in this mirror,
who by his lady's command,
who by his own hand,
who in mortal chains,
who in power,
and who shall i say is calling?"

we are not amused.

2007-05-10T22:43:00.000+03:00

no, we are not. not at all. biz kim oluyoruz ki. basbayağı ben işte. badem bıyıklı kasımpaşalılar mı, aba altından sopa gösteren komutanlar mı diye düşünmek istemiyorum. yaz sonuna susuz kalıyormuşuz, kutup ayıları boğularak ölüyormuş, bunlar benim derdim olmasın istiyorum. kendime hala bir tez konusu bulabilmiş değilim, ama bununla da sıkmak istemiyorum canımı. hiçbir şeyle ilgilenmeyeyim ben. ben uyuyayım, uyandığımda her şey çözüme ulaşmış olsun. çok akıllıyım değil mi. daha önce kimsenin aklına gelmemiştir bu. şu son kurduğum cümle de amerikan sitcom'larını gereğinden fazla izlememin bir getirisi olmalı.

her neyse. polartime usülü bitirelim bu gönderi'yi. nellie mckay söylesin hepimiz için: inner peace. i don't need this, i don't see this, all i want is inner peace. evet.

2007-05-10T18:05:00.000+03:00

ümit besen "i love you" isimli eserinde şöyle sesleniyor: if you want me, tell me tell me, if you love me kiss me kiss me. pek sevdiğimiz babyshambles çalışması "what katy did next" ise şöyle yaklaşıyor konuya: if you love her tell her you love her, you could be kissing her soon. şimdi bu durumda pete doherty'yi intihalle suçlayabilir miyiz?

2007-04-25T01:26:00.000+03:00

topluca bu toplumda bir topluluk
deneylere doğru

dilsizler ordusu, kaval sesleri
sürüler misali bir koyunluk
doğu batı arası köprüymüşüz de
sentezmişiz bir düşte satılık

biz ne suntalar ne cuntalar
flamingo yolları
science-fiction şovları
ve daha neler neler gördük
yedi kat derinde yasaklar
kelimeler bitti tükendi
muska misali bir gizlilik
ve daha neler neler

topluca bu toplumda bir topluluk
deneylere doğru

2007-04-11T22:48:00.000+03:00

woulda coulda shoulda

2007-04-09T02:11:00.000+03:00

2007-04-01T17:14:00.000+03:00

yazmazsam çıldıracak olmak istiyorum. hadi ama.

sevgili başbakanım

2007-04-01T17:06:00.000+03:00

alkışlar hazavuzu'na gidiyor.

2007-03-31T00:15:00.000+03:00

bu dünyada t-box ürünlerinin ambalajları ve reklamları için metinler yazan, ve üstelik karşılığında para kazanan insanlar var. evet.

2007-03-30T01:10:00.000+03:00

saçlarım düzleşmeye başladı sanırım. zaten 11-12 yaşıma kadar dümdüzdü, ergenlik itibariyle kabarmaya ve kıvrılmaya başlamıştı. lise yılları itibariyle kafamdan telefon kablosu modeli bukleler sarkıyordu. sonra önce boyu kısaldı, ardından rengi değişti saçlarımın. şimdi alttan alta biçimi de değişiyor korkarım. ergenlik hormonlarıyla kıvrılan saçlarımın, ergenlik çağımın sona ermesiyle eski halini alacağı fikri kısmen anlaşılır. ama işte böyle bir şey olursa bunca yıllık alamet-i farika'm elden gidiyor demek olur bu. bir de işin artık yaşlanmaya başlamamla ilgili kısmı var ki o da gözardı edilemez.

aslında bugün için buraya yazmayı hedeflediğim şuydu: hani televizyon karşısında uyuyakalıp yatağa gittiğinizde bir türlü uyuyamazsınız ya, bu durumda uyku bir çeşit "arzu nesnesi" olarak mu kabul edilir? bence evet.

vak the rock

2007-03-25T22:20:00.000+03:00

hayatımda izlediğim belki de ilk klip. bir de yine başka bir ördekli klip olan "sen sen ol heves etme, sigaraya özenme" isimli güzide çalışma vardı. onun dışında beş yaş civarındaki müzikal dağarcığımızı zeki müren, barış manço ve michael jackson oluşturuyordu. zeki müren'in adının "zekimren" olduğunu zannettim ben onun uzun süre. kendisinin normal insan ismi taşımasını o yaşımda olmaz diye bellemişim demek ki. barış manço ve michael jackson da benzer kriterlerde değerlendirilebilir ya, her neyse.

ah evet, bir de emel sayın ve harikulade şarkısı "yıllar yorgun ben yorgun" vardı. doğru.

yoğun istek üzerine:

2007-03-17T00:53:00.000+02:00

eskiden çinliydim.

tıpır da tıpır

2007-03-04T22:36:00.000+02:00

gökyüzü gider ayak içini bir güzel dökmeye karar verdi sonunda. çok sevindim buna.
darısı başıma.

2007-02-24T23:31:00.000+02:00

otobüsteyken aklıma çok harika bir fikir geldi.
ama unuttum.

2007-02-18T16:46:00.000+02:00

hiçbir şey yapmamanın dayanılmaz hafifliği. yeni bir saç kesiminin moralimi düzeltmesine izin vermenin gönül rahatlığı. öğleden sonra kahvaltısının mahmurluğu. uyku düzenimi değiştirmemi gerektirmeyecek bir ders programı.

güzel şeyler bunlar hep.

2007-02-13T05:51:00.000+02:00

saat 05:52.
bilgisayarımın saati öyle gösteriyor. son zamanlar için olağan bir uyanık olma saati. sabah ezanıyla uyuyup baş ağrısıyla uyanıyorum. gündüz uykusunun hediyesi.
uyandığımda saat her şey için çok geç olmuş oluyor. yani kalkıp, kahvaltı yapıp, gazetelere göz gezdirip, televizyonda birkaç dizi seyredip, bir duş almam gerektiğini düşünürsek; evden çıkıp birkaç vasıta değiştirerek, sadece benim hareketsiz hayatımı hareketli kılmaktan başka hiçbir işe yaramamak üzere tasarlanmış aletleri kullanmaya gitmek için pek vaktim kalmıyor. hem zaten, nabız sayımı yükseltiyor olsam bile, harcamakta olduğum enerjiyle elektrik üretmek gibi kutsal bir görev üstlenmiş de değilim.
televizyonda üzerinde ahşap desenleri olan bir ceket giymiş bir adam görüyorum an itibariyle. son zamanlarda televizyonda birçok şey görüyorum zaten. en çok ona baktığım için olabilir. onun dışında yiyorum bir de, bu konuyu hiç aksatmıyorum. kendi kendime vaat ettiklerimi yerine getirmiyorum. yazmayı planladığım yazılar var. okumayı planladığım kitaplar, dergiler, hatta günler öncesinden kalma gazeteler var. onun yerine pişirilebilir oyun hamuruyla küçük hediye paketleri yapmayı tercih ediyorum. o da gerekli elbette bir yerde.
geçici bir tembellik evresi yaşıyor olduğumu düşünmek istiyorum.
şimdi yatmaya gidiyorum.
saat 06:09.